Wybór psa ?

Wybór Psa

 

Rozpatrując kwestię psa należy zacząć od postrzegania go jako zwierzę→pies→rasa→osobowość

 

•       SZCZENIĘ CZY DOROSŁY

Gdy już jesteśmy pewni, że pies będzie mile widzianym współlokatorem, musimy ustalić, czy chcemy podjąć się wychowania szczeniaczka będąc jego guru, czy też wolimy podrośniętego lub wręcz dorosłego psa akceptując jego zakończony proces rozwoju psychofizycznego z utrwalonymi nawykami(czasem na niekorzyść właściciela, choć nie można odpuścić sobie pracy i treningu z psem dorosłym, który może nie uczy się w sposób naturalny i automatyczny przekazu przez przewodnika stada, ale asymilując się do nowego miejsca i przy dużej cierpliwości mentora można poczynić znaczne postępy).

Pomysł wzięcia szczeniaka jest kuszący, bo ciężko oprzeć się urokowi malca, ale ma również bardziej racjonalne zalety – ośmiotygodniowe szczenię z łatwością przystosowuję się do trybu właściciela, otoczenia, podróży i kontaktów z innymi psami czy ludźmi. Największą niedogodnością jest konieczność nauczenia go zachowywania czystości w domu, co wymaga dużo czasu i cierpliwości oraz powtarzalności wymaganego zachowania. Problem ten zwykle nie istnieje w przypadku psa dorosłego, chociaż w wyniku stresu, nowego otoczenia należy się liczyć z małymi „wpadkami” nie licząc przypadków psów starych czy schorowanych, które z powodów patologicznych nie są w stanie utrzymać moczu czy stolca. Dorosły pies zazwyczaj jest również nauczony posłuszeństwa, komend i innych przydatnych umiejętności, ale równocześnie przygarniecie dojrzałego już psa niesie ze sobą wielka niewiadomą bagażu doświadczeń czy emocji. Przy szczeniaczku mamy to szczęście uczenia go od podstaw i wpajania mu zasad adekwatnie do naszych oczekiwań oraz towarzyszyć i nadzorować jego rozwój.

•       KUNDEL, MIESZANIEC CZY RASOWY

Niewątpliwą zaletą nabycia psa rasowego jest to, że można przewidzieć nie tylko jego dorosły wygląd, ale i cechy psychiczne charakterystyczne dla danej rasy. Dzięki temu można uniknąć niemiłych niespodzianek i zmniejszyć liczbę osieroconych piesków z powodu niezadowolenia i niezaakceptowania przez właściciela ostatecznego wyglądu czy potrzeb psiaka. Ponieważ powstawanie i utrzymywanie ras wymaga powielania hodowli w pewnym stopniu pokrewieństwa, niektóre choroby występują u określonych ras ze znacznie większym prawdopodobieństwem niż w przypadku kundelków, ponieważ ich DNA zostało rozcieńczone poprzez wielopokoleniowe przypadkowe krycia(kundelki są spokojniejsze, gdyż nie wykazują silnie typowych instynktów dla danej rasy). Tak jest w przypadku alergii skórnych u west highland white terierów czy wrodzonych wad serca u dobermanów które bardzo często przekazywane są dziedzicznie. Patrząc na aspekt wystawiania psów na wystawach kynologicznych i zakładania hodowli konieczne jest spełnienie warunku nabycia psów rasowych. Jeszcze niedawno do krzyżówek różnych ras dochodziło rzadko i przypadkowo i wcale niełatwo było znaleźć opiekuna dla przypadkowego potomstwa np: bichon frisee i yorkshire teriera. Dzisiaj wiele takich skojarzeń odbywa się celowo, a ich rezultaty są często znakomite omijając predyspozycje do chorób dziedzicznych rodziców z pozyskaniem ich pożądanych cech. Przykładem takich udanych krzyżówek są labradoodle i cockerpoo. Kundle pochodzą z przypadkowych kojarzeń, które następowały przez wiele pokoleń, wskutek czego nie sposób już ustalić ras wyjściowych (ale nawet wśród nich wyróżnić można pewne typy wyglądu w przybliżeniu do konkretnej rasy). Zaletą takiego niekontrolowanego sposobu kojarzenia jest zmniejszenie ryzyka występowania chorób dziedzicznych. Trudno natomiast przewidzieć wygląd, wielkość i temperament dorosłego osobnika.

Znakomita większość psów bezpańskich i żyjących w schroniskach to kundle. Dla nich nadzieją na przyszłość jest rosnąca moda na posiadanie w domu kundla, a nie psa rasowego. Należy jednak pamiętać, że takie pieski często mogą mieć spaczone charaktery, wykazując narastającą agresje np: na tle strachu(która może być przekierowana na słabszego osobnika przykładowo niemowlę), lęk przed samotnością i wywołane nim zachowania niszczycielskie.

•       PIES CZY SUKA

Różnica między działaniem hormonów męskich i żeńskich polega na tym, że te pierwsze wpływają na organizm szczeniaka zaraz po urodzeniu, drugie zaś uaktywniają się w okresie dojrzewania płciowego suki. Zazwyczaj samce mają większe skłonności do dominacji, są bardziej aktywne i destruktywne niż suki, chętnie wdają się w bójki z innymi samcami co nie oznacza, że nie zdarzają się suki bardziej pobudliwe przejawiające owe charakterystyczne męskie cechy. Uważa się, że samice w większości bywają bardziej oddane właścicielowi, łatwiej poddają się tresurze i nauczyć je czystości. Nie ma natomiast widocznej różnicy między płciami, jeżeli chodzi o szczekliwość. Jeżeli nie masz zamiaru hodować psów to zalecanym rozwiązaniem jest sterylizacja suki( adekwatnie kastracja samca). To nie tylko skuteczny sposób uniknięcia niepożądanego potomstwa. Wykastrowane samce nie znaczą terenu, rzadziej wdają się w bójki i nie są skłonne do ucieczek( należy pamiętać jednak, że nie jest to sposób na resocjalizację niesfornych zwierząt i żadna kastracja nie zastąpi sensownego szkolenia). Wysterylizowane suki nie mają cieczek, nie znaczą terenu przed ich rozpoczęciem i nie próbują uciekać co często się zdarza sukom w dniach płodnych. Zmniejsza się także agresja na tle posiadania. Poddane zabiegowi sterylizacji suki żyją średnio o 18 miesięcy dłużej od niesterylizowanych, ponieważ znacznie spada ryzyko wystąpienia nowotworów sutka, a zagrożenie ropomaciczem jest całkowicie wyeliminowane. Trzeba przyznać, że sterylizacja suki powoduje zmianę struktury sierści lub nadmierne wypadanie włosa. U obu płci w jednym na trzy przypadki zabieg ten zwiększa skłonność do otyłości.

 

 

Szukasz może lekarstw dla psa, to sprawdź apteka weterynaryjna.